About Me

3D HTML

Κοινοβουλευτική ταφόπλακα στην νεο-ναζιστική ακροδεξιά


Η Χρυσή Αυγή, συγκεντρώνοντας το 2,93% στις εκλογές της 7ης Ιουλίου, δεν εισέρχεται στο κοινοβούλιο. Είναι μια πολιτική εξέλιξη που χαιρετίζεται απ’ όλο το δημοκρατικό κόσμο και προσφέρει αισιοδοξία για το μέλλον. Δεν πάνε άλλωστε πολλά χρόνια από το 2012, όταν συγκέντρωνε το 7% και εισερχόταν στη βουλή για πρώτη φορά.

Η Ελλάδα μπήκε από πολύ νωρίς στο γαϊτανάκι που λέγεται «άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη». Απ’ όποια σκοπιά και να το εξετάσει κανείς, ο εθνολαϊκισμός άνθισε στη χώρα μας, ως ένας προάγγελος για το τι θα ακολουθήσει στην Ευρώπη, βρίσκοντας εύφορο έδαφος την οικονομική κρίση. Η Ελλάδα κατέκτησε τα υπερ-εθνικιστικά πρωτεία προτού το αντι-μεταναστευτικό ρεύμα κατακτήσει ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο.

Την στιγμή που η ακροδεξιά εδραιωνόταν στη χώρα μας το 2012, η Ευρώπη έβλεπε το Εθνικό Μέτωπο πρώτο στις γαλλικές ευροεκλογές και το Γιόμπικ να αυξάνει τα ποσοστά του στην Ουγγαρία μόλις το 2014. Το 2015 οι χώρες του Βίζεγκραντ (Ουγγαρία, Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία) όρθωναν περίτρανα το ανάστημά τους στις «ελίτ των Βρυξελλών», σαν ιός που εξαπλώνεται. Το 2016 πλέον αρχίζουμε και μιλάμε για «αντι-παγκοσμιοποίηση» και «ανελεύθερες δημοκρατίες», έχοντας ως ορόσημα το Brexit και την εκλογή Τραμπ. Από το 2017 και μετά η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή έχοντας ως παραδείγματα την Εναλλακτική για τη Γερμανία, τη Λέγκα του Βορρά στην Ιταλία, τους Φλαμανδούς εθνικιστές στο Βέλγιο ή το Κόμμα της Ελευθερίας στην Αυστρία.

Η Χρυσή Αυγή βέβαια δεν έλαβε μέρος ποτέ στην πολιτική ζύμωση της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς. Πώς να λάβει άλλωστε όταν η ιδεολογική της μήτρα είναι ο νεο-ναζισμός; Ανέκαθεν το νεο-ναζιστικό ελληνικό μόρφωμα δρούσε κινηματικά, στο περιθώριο του πεζοδρομίου, φέρνοντας στην επιφάνεια την πιο σκοταδιστική έκφανση της ακροδεξιάς. Οι πολιτικές του σχέσεις στην Ευρώπη περιορίζονταν σε νεο-ναζιστικούς και νεο-φασιστικούς σχηματισμούς, κάτω από τη στέγη του πανευρωπαϊκού κόμματος της «Συμμαχίας για την Ειρήνη και την Ελευθερία». Δρούσε πάντα στα όρια του εξτρεμισμού, όπως οι νεο-ναζί των Κοτλέμπα και Σβόμποντα σε Σλοβακία και Ουκρανία αντίστοιχα. 

Η συζήτηση περί πολιτικού φαινομένου σταματάει με τη δολοφονία Φύσσα. Τον λόγο έλαβε η ελληνική δικαιοσύνη με μια δίκη-σίριαλ που ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί. Παρόλα αυτά, το εκλογικό σώμα έδωσε την απάντησή χθες: Κοινοβουλευτική ταφόπλακα στην νέο-ναζιστική ακροδεξιά. Όπως το 2012 η Ελλάδα ήταν μοιραίως πρωτοπόρα από κάθε –εθνολαϊκιστική- άποψη, έτσι και το 2019 δείχνει το δρόμο σε όλη την Ευρώπη, αποτινάσσοντας από το πολιτικό γίγνεσθαι ένα (από τα πολλά) αποτελέσματα μιας δομικής κρίσης. Μένει να δούμε αν η Ευρώπη θα ακολουθήσει αυτό το ελληνικό παράδειγμα, απεμπολίζοντας την ακροδεξιά από τα νομοθετικά της σώματα, όποια κι αν είναι η έκφανσή της.